بیو گرافی

کوروش همه خانی 27 سال است که می نویسد در سن 14 سالگی نوشتن را با داستان شروع و به کشیدن نقاشی علاقه داشت مشوق اولیه اش خواهرش بوده و بعد اعضا و متصدیان کتابخانه ی کرمانشاه .در سن 18 سالگی دومین برادرش در سانحه ی اتومبیل از این جهان به جهانی دیگر می رود و نخستین جرقه ی شعری ایجاد می شود.از همین آغاز با مجلات ادبی شعری همکاری می کند از جمله مجله ی چیستا- دنیای سخن- آدینه-فردا-فرجاد-عصر پنج شنبه-و در خارج از ایران با مجلات آرش سیمرغ-بررسی کتاب-کاکتوس-آفتاب-قلم-فانوس-و...کوروش سال 1372 اولین کتاب شعرش را به نام سراغ مرا از سکوت بگیر را چاب می کند و بعد 8 کتاب در طی سالها ی تا اکنون.2 کتاب در سوئد به نام( قناری از پلک هایت می ریزد) و( دهانم پنجره ی دنیاست).و کتابی در تدوین کارها و نقد های مانی به نام معجزه در اشارت انگشت در آلمان.سال 72 شاگرد احمد شاملو و محمد حقوقی بوده و چند سالی از این اساتید بهره های شعری برده است. او عضو کانون نویسندگان ایران متن 134 نویسنده است.در سال 1997 طی سه دعوت نامه ی رسمی از کانون نویسندگان جهانی آمریکاه (پن)از کوروش برای شعر خوانی و سخنرانی در مورد ساختار روایت خطی در ادبیات امروز به عمل آمده است و همچنین از دانشگاهی دیگر از یکی از ایالات آمریکا به نام (سیرا)برای شعر خوانی که بخاطر یک سری کارها کوروش موفق به پاسخ به این دعوت نامه ها نبوده است کوروش سال 1997 به سوئد می رود و طی دو سال عضو کانون نویسندگان مهاجر ونویسندگان غرب سوئد و نویسندگان فنلاند و عضو کانون نویسندگان در تبعید می شود.کوروش در ایران خبرنگار مجله ی دنیای سخن مدیر داخلی مجله ی جالینوس و مسئول صفحه ی شعر مجله ی آزاد /پهلوان/خوشه ی سبز/دوره ی دوم مجله ی فرجاد بوده است.تاکنون بیش از 30 نقد کتبی رو ی کتاب های کوروش نوشته شده است.او هم اکنون در سوئد زندگی می کند ومثل همیشه می خواند ومی نویسد و علاقه به موسیقی وفیلم دارد.

 وقتی از گردنه ها ی ئاریز
سرازیر شدیم
 هزاران کفش گم شده را دیدیم
کدام فصل
مادران بر جاده های مه آباد
پوکه ها را بو می کشیدند
تا سکوت فرزندانشان راشناسایی کنند
 
کدام ماه از سال
پدران رد نگاهشان تا ابرها ناپدید
 
پرنده ای رهگذر
ادامه ی اشگ ها ی اش را
پشت پنجره ای می ریخت
که تیرهای باران تمام شده بود
 
مادر
پوکه ای در مشت
پدر
پیراهنی پاره
   بر  دست
از حجله گاه دریا می آمدند

                           

به یدا... رویایی

...

و تو مرا

         می برده بود

                          بی برد

                             از تا

                               تا

                          تا نبود

در وقتی

از نگاه، نامه چشمت

می خوانده بودم

{ بر جاده های تهی }

                 از {دریایی} ها

که

{ سکوت دسته گلی بود

                   میان حنجره ی ...}

ومن در

در می شکستِ فریاد.

*

تو در تورقِ

هفتاد ...

مرگ و زندگی را

مصلوب

به برودت برج برزخ

در می کشیدِ

     به { عصب سنگ }

                   کشیده بودی

*

و من در تموجِ

{ من گذشته: ...}

                        مبهوت!

که راستی

که

می برده بود امضاء را

           به در شب ریز متن

           به حواشی شلاق

از در خراش خاطرات

که هر شلاق

       امضائی به احضار گذشته . (1 )

*

حالا برگرد

از حجم گاه { دلتنگی ها }

        به کمندای { از دوستت دارم }

                      بی { ارتفاع زخم }

که چه سال ها

{ دست های مارا

                  به روی فریاد بسته اند}

که از

{ لبِ

        ریخته ها } ترک دار

       { صدای حنجره عمود می آید. }

ای

{ در جستجوی آن لغت تنها }

بر گرد

و بباران واژه ها را

از رویتِ سطح

         به غایتِ متن

                بر { ظهر بردار}

که نمی دانم { از مرز }

{ مرز فضا }

{ مرز میان دو فصل . }

راستی

{ کجای فضا آغاز فضا است؟ }

 

1- ( هر شلاق ، امضایی الخ...) مضمون عبارت استاد است از مجموعه من گذشته: امضاء ص 22

 

چند شعر از آلن لانس

 ترجمه : ژاله چگنی

آلن لانس در سال1939در روئن، شهری در شمال فرانسه ، زاده شد.كودکی اش را در پاريس گذراند و پس  از اتمام تحصيلاتش در رشته ادبيات آلماني چندين سال در آلمان شرقي و غربي  اقامت كرد و اداره انستيتوهاي فرهنگي فرانسه در شهرهاي فرانكفورت و ساربروك را به عهده گرفت. از 1966 تا 1967 به  ايران سفر كرد و در اصفهان و تهران به تدريس زبان   فرانسه مشغول شد. در ايران با عده زيادی از شاعران سر شناس آشنا شد  (از جمله شاملو، نادرپور، سپانلو، رويايی)   وبعدها آنها را در مجلات ادبی فرانسه معرفی كرد .
آلن لانس  اولين كتاب شعر خود را با نامLes gens perdus deviennent fragiles  در سال 1970 منتشر كرد. شاملو چندقطعه از اشعار اين كتاب را به فارسی منتشر كرده است .
از آن پس مجموعه های ديگری از وی منتشر شد كه از آن ميان به Distrait du désastre ,1995 جايزه ی Tristan Tzara و به ,Temps criblé ، 2000 جايزه  Apollinaire تعلق گرفت.
آلن لانس هم چنين آثارمتعددی  از نويسندگان آلماني، از جمله  Volker Braunو  Christa Wolfرا  يا به تنهایی و يا با همكاری همسرش  به فرانسه ترجمه كرده است .
آلن لانس در سال 1999 وسپس در سال 2001 براي شعر خوانی و سخنرانی در باره ی  شعر فرانسه به ايران سفر كرد.
وی از سال 1995 مدير خانه ی  نو يسندگان فرانسه است .

  

1

پنج ژانویه هزار ونهصد و هشتاد و سه  بود
فقط يك ساعت دير رسيد
بعد از شستن دست ها آن ـزنده يادـ
از آراگون سخن گفت
آه  شاعر بزرگ خود سرزميني است
با قله ها، جنگل هاي انبوه و باغ ها
شهرهاي بي بنياد، با محله هاي مشكوك
سواي رودخانه ها و بيا با ن ها
نادر نادرپور بود كه مي گفت هفده سال
پيش از آنكه مرگش واپسين پناهش شود

  

2

در جريان يا در ادامه
با قلمِ سياه بر پوشة سرخ
اين گونه است كه خا طرات آينده را مي پوشانند
و واژه ها زندگي را
تمامي دردها به دورِ
آهن ربای مرگ گرد می آيند.

 

3

 

سوم ژانويه دو هزار
چطور؟هنوز قرن بيستم.
رفتن. چيست اين خشم
جنگ، شايد. همه چيز پنچر
سحر در غروب مي آرامد.
كودكي، ويرانی، مرگِ نزديك.

 

 

4

 

درختان منورِ سيب
به گورستان مي روند
عصا زنان

در  خانه نيم گرم
حرف ها
رنگ پاييزی به خود می گيرند

 

برگرفته از کتاب شعر، کتاب دوم

                                                                                                     

 

 

( از مجموعه احساسات موزون )

                                                          ( آذرخـــــــــش )

طرحـــــی شبیهــه مــوی مشــــوش بکــــش مـــــرا

                                                         آتـــــش گــــرفتــــه ایــــی و بـــه آتــــش بکــــش مـــــرا

آتــش گــــرفتـــــه ایــــی و از ایــــن شهــر روی یـــخ

                                                           تــــا شعلــــــه گـــــاه خـــون سیـــاوش بکـــــش مــــرا

تـــا شعلــــه گـــاه شــــو م شــن از آبشــــار شــــب

                                                            گیســـــو پـــرنــــد مـــوج پــــر یـــــوش ‌. بکـــش مـــرا

از مشــــرق شکــوه شگـــرفــت بــه دشـــت ذهـــن

                                                              آتــــــش بــــه خــــاطـــرات منقــــــش بکــــش مـــرا

بــــر تــــوسن تهـــــاجـــم امــــواج بــــی غـــــــروب

                                                               تـــو فـــانــــی از تلا طـــم ســر کــش بکـــــش مــرا

حــالا کـــه ظهـــر شـب شـدم از چشــم شیشه ایی

                                                                ای خـــط ســــرخ  آذر مـــه خـــــــش بکــــش مـــرا

 

           ( از مجموعه احساسات موزون )                          

                                    (   شوکران   )

شـــــروع از شـــــروعم تــــوان مــــی گـــرفــــت

                                          شـــــروعی کـــه شـــکل خــــزان مـــی گــرفــت

شروعــــی که از متــــن مـــن مــــی شکفــــــت

                                           شـــــروعی کـــــه مــی مرد و جان می گــرفــت

شـــــــروع مـــــــــرا تـــــــا افـــــــق هـــــای دور

                                            سیـــــاهــــی کـــران تـــا کـــران می گـــرفـــت

سیــــاهــــی مــــرا ســـایــــه در ســــایـــه بـــود

                                            سیــــــاهی مــــرا ســــایبـــــان می گـــرفــت

خــــودم در خـــودم ســــر فــــرو بــــرده بـــــــود

                                            خــــودم در خــــــودم آشیـــــان می گــــرفــت

خــــودم در خــــودم از خودم مـــی بــــریـــــد

                                             خــــودم بی خـــــودم امتحـــــان می گـــرفـــت

خــــودم از خـــودم شعلـــه ســر می کشیــــد

                                              خــــودم از خــــودم شــــوکــران می گـرفــت

سکــــوت از سکــــوتم مــــرا مـــی سکــــوت

                                               صــدا  (ص ...)  صــدایــم زبــان می گرفـــت

به اشـــــک وداعـــــی کـــه پـــای تــو ریخــت

                                                زمیـــــن چـــــون دل آسمـــان می گـــرفـت

زمیـــــن از زمــــــــان و زمـــــــان از زمیــــــن

                                                زمــــان از زمیــــن و زمـــــان می گـــرفـــت

                                                                      

(از مجموعه شکل های صدا)

       تقی خاوری

چکنم دیگر

ورقهایی برایت رو میکنم

خواستی پشت ورق را می خوانم

اگر هواسم را باد نبرد

و ماه مثل بادبادکی تکان نخورد

هنوز دنبال جرقه هایم

با قدمهایی کند

چه فایده

اینها را می گویم

بی آنکه ورقی تازه خوانده باشم.

ژاك بِرِل (فرانسه)                                                          

 تركم نكن 

بايد فراموش كرد

همه‌چيز فراموش مي‌شود

و در حال خاموش شدن است

بايد فراموش كرد

زمان سو‍ءتفاهم‌ها را

و زمان از دست رفته را

يعني كه بايد

فراموش كرد اين ساعت‌ها را

كه گاه زخم مي‌زنند

با ضربه‌هاي چرا

به قلب سعادت ما

تركم نكن 

من به تو تقديم خواهم كرد

مرواريدهاي باران را

كه از كشورهايي رسيده‌اند

كه در آن‌ها باران نمي‌بارد

من زمين را خواهم كند

تا بعد از مرگم

كه جسم ترا بپوشانم

با لباس نور و طلا

من سرزميني خواهم ساخت

كه در آن عشق شاه باشد

كه در آن عشق قانون باشد

و در آن تو سلطان‌بانو باشي 

تركم نكن

من برايت خلق خواهم كرد

واژه‌هايي بي معنا

كه تو خواهي فهميد

با تو خواهم گفت

قصه‌ي عشاقي را

كه دو بار ديدند

دل‌هاشان را كه در مي‌گرفت

برايت تعريف خواهم كرد

داستان آن شاهي را كه

مُرد از اين كه

به وصال تو نرسيد

تركم نكن 

ديده‌ايم گهگاه

كه آتش برمي‌خيزد

از آتشفشاني خاموش

كه ديگر سالخورده‌اش مي‌دانستيم

انگار زمين‌هايي هست

زمين‌هايي سوخته

كه گندم بيشتري مي‌دهند

از بهترين ارديبهشت‌ها

و غروب كه مي‌رسد

تا آسمان شعله‌ور شود

سرخ و سياه

به جان هم مي‌افتند 

تركم نكن

ديگر گريه نمي‌كنم

ديگر حرف نمي‌زنم

همين‌جا گوشه مي‌گيرم

تا ترا نگاه كنم

كه مي‌رقصي كه مي‌خندي

و به تو گوش كنم

كه مي‌خواني و مي‌خندي

بگذار تا

سايه‌ي سايه‌ات بشوم

سايه‌ي دستت بشوم

سايه‌ي سگت بشوم ولي

تركم نكن

                                                                    

.

 

 مكتب پارناس parnasse


در حوالی سال 1860 هنگامیكه بحث و مشاجره‌ی شدیدی در باره ادبیات در گرفته بود ، عده‌ای از
شاعران جوان كه بر ضد رمانتیسم قیام كرده بودند و تحت تاثیر مشرب " هنر برای هنر " بودند ، دور هم گرد آمدند و محافل ادبی برای خود تشكیل دادند . در راس این گروه شاعری به نام لوكنت‌دولیل قرار داشت كه همه اطرافیان خود را تحت‌الشعاع قرار داده بود در سال 1866 مجموعه شعری مركب از آثار این شاعران تحت عنوان پارناس معاصر انتشار یافت و چون این كتاب مورد استقبال قرار گرفت پس از مدتی دومین و سومین جلد آن‌هم انتشار یافت . رفته رفته این شاعرها به نام پارناسین معروف شدند .
به عقیده آنها ، شعر نشانه‌ایست از روح كسی كه احساسات خویش را خاموش ساخته است . شعر پارناسین به مخالفت با رمانتیسم برخواست و با هر گونه شعر شخصی subjective مخالفت كرد . شاعر پارناسین به هیچ‌وجه نمی‌خواهد گرد شعرش محتوی ، امید ، آرزو و خواهشی باشد . او فقط برای هنر محض احترام قائل است و به زیبایی شكل و طرز بیان اهمیت می‌دهد . محتوای اشعارش ساده و بی اهمیت است ولی قالب شعر با مهارت و استادی فوق‌العاده‌ای ساخته شده است .

اصول اصلی شعر پارناسین

الف : كمال شكل ، چه از لحاظ بیان و چه از لحاظ

انتخاب كلمه
ب : عدم دخالت احساسات و عدم توجه به آرمان و هدف
پ : زیبایی قافیه
ج : وابستگی به آئين هنر برای هنر

شعر شاعر پارناسین مانند مرمری صاف ، بی‌نقص و در عین حال محكم است . پیروان این مكتب هر كلمه‌ای را با دقت انتخاب می‌كنند و به جای خود می‌گذارند و كمال مطلوب این‌است كه شعر از لحاظ استحكام و زیبایی به پای مجسمه برسد . شعر از نظر این دسته باید نه بخنداند و نه بگریاند . بلكه فقط باید زیبا باشد و هدف را در خود بجوید .
شاعر پارناسین از سوبژكتیو – ذهنیات – فرار می‌كند و زیبایی را بدون دخالت احساسات ، وسیله سعادت می‌شمارد . ادبیات دوره كلاسیك را كه جنبه‌ی ذهنی ندارد بیشتر گرایش دارد و عالی‌ترین نمونه زیبایی را در هنر یونان ، در خدایان مرمری و در بناهای سفیدی كه سایه‌ی اندیشه‌ها و هیجانات آنها را تیره نساخته است ، می‌جوید . او معتقد است زمان حال پر از زشتی است و زشتی بر زیبایی پیروز شده و توسن خیال خود را به سوی قرونی كه در نظرش سراپا جلال آفرینش و زیبایی می‌نماید ، می تازد . لوكنت‌دولیل - سردسته‌ی پارناسین‌ها - در جایی می‌گوید شرط كمال هنر ، سكون و آرامش روح شاعر و مصراع های آهنگ‌دار است كه می‌تواند تابلو‌های مجللی را جلوی چشم مجسم سازد .… او شاعر نا‌امیدی بود كه زندگی را با یاسی مطلق و علاج نا‌پذیر می‌نگرد . به عقیده او همه‌چیز عبارت از وهم و خیال و جریان بی‌پایان حوادث است ، هیچ‌چیزی را نمی‌توان متوقف ساخت . هیچ‌چیزی وجود ندارد . حتا خدا ! فقط مرگ وجود دارد .
« بدی زاییده زندگی است ، ازین رو تا حد امكان بايد كم زندگی كرد ( عجیب اینكه خودش 76 سال زندگی كرده است )‌باید هیجان را در خود كشت و گریبان را از دست بیماری امید نجات داد و روح را از تمام آرزو‌ها و هوس‌ها دور نگاه داشت »
پس از لوكنت‌دولیل توانا ترین شاعر این مكتب ژوزه‌ماریادوهردیا است . او شاعری به تمام معنا پارناسین است . شعر درخشان او گویی به دست جواهرسازی زینت یافته است . هر یك از سونات های زیبای او مانند صفحه‌ی گرامافون معظمی است كه در محیط تنگ و كوچك آن ، مباحث تاریخی و اساطیری با خیا‌لپردازی هنرمند توانایی ظبط شده است ./

                 بر گرفته از وبلاگbalzak.blogspot  

  برگرفته از سایتshaer

مونیکا فرل" (Monica Ferrel) یکی از برندگانِ جایزه ی ملیِ دیسکاوری (Discovery) و عضوِ جریانِ ادبی پر سر و صدای دانشگاهِ "استنفورد" است. اشعار او در نشریاتِ"اسلیت"،"نیویورک ریویو آف بوکز"، "پاریس ریویو" و "گاه نامه ی دنور" به چاپ می رسد. عمده ی شهرت وی به خاطر جسارتش در تلفیق فنونِ مدرنِ شعر با ساختارهای کلاسیک است. تحصیلاتش را تا اخذ دو مدرك كارشناسی از دانشگاه های "هاروارد" و "كلمبیا" و در رشته های ادبیات و پژوهش هنری ادامه داده است. وی  در حال حاضر مقیم "نیویورك" و عضو هیأت تحریریه مجله ی "Verse" است. شعر او سرشار است از پرتاب های غریب ذهنی و تغییر فضاهای ناگهانی. چیزی كه او و شاعران دیگری كه همراه وی در كارگاه شعر "والاس استنگر" حضور داشتند، به صورت مانیفستی نانوشته رعایت می كنند: عدم تعهد به خط زمانی و روایی در یك شعر واحد.شعری كه در ذیل می خوانید، در سال ٢٠٠١ به عنوان برترین شعرِ یك استعداد جوان، جایزه دیسكاوری را نصیب شاعرش نمود.

□

ترجمه ی شعری از مونیکا فرل:

دِرو كن!

١

بت، تناول كرده پیشكشی هایش را امشب:

بلعیده قلوه های سیاه را

لوزالمعده ها را ...

عقب می كشیم

دود حلقه می بندد و محو می شود

وقتی كه انگشتِ تهدیدش به سمت ما اشاره می كند،

وقتی منقارش را می گشاید مثل عقاب،

كودكانه ، حلزون می شویم و صدف گیر

وقتی زنبورها ترانه خوان به سمتِ كندو در پروازند،

و كندو تهی شده از بس كه طاعون،

و درهم ریخته از نحوستِ طالع،

بیا تا فراموش نكنیم گرگ را!

فراموش نكنیم فرمانِ آخرین را!

بیا تا فراموش نكنیم دِینمان را!

جانوران كه سالِ خوبی را پیش بینی می كنند،

ما دو باره و دوباره امسال را آغاز خواهیم كرد

٢

توی شاخِ این گوزن،

توی این استوانه ی غضروفین و تهی،

خشونت یخ بسته است.

انگار سرآغاز ِ فصل وفور باشد.

دسته ی زنبورها بالا می كشند از تپه و كُپه می شوند روی قله اش؛

تك تك ِشان آمده اند تا شهادت دهند بر بی گناهی من

گوشتِ لذیذِ من بلعیدن دارد!

در استیلای دوباره ی وزوزِ حشرات،

لیوان را می شكنیم در چلیكی سبز،

سوسكی شنا می كند توی چشمِ روز؛

زمان در عمقِ وجودم،

با من پیوندِ زناشویی می بندد.

٣

ساحره ی ما آتش می افروزد،

از دودكشِ كلبه اش دود برمی خیزد،

انگار پرهایی خاكستری را به آسمان می فرستد؛

من بی خانمان ام، همه جا سرای من است

این جنگل كه چون اقیانوس،

دهان گشوده به خمیازه

گورستانی ست سبز.

این جا می توانم قوطی حكاكی شده ای باشم،

با پرندگانی كه لابه لای استخوانهایم آواز می خوانند.

مار ِ آبی می خزد به سرسرای كاخ،

كاشی های آبی و سفید، فرو می افتند از دیوار

شكستن، شكستنِ كاسه ی سفالی...

آن غروبی كه به هوای ماهی گیری ،كنار اسكله رفتیم،

توی آن قایق چوبی،

تنها خط كشیدیم روی اعصابِ همدیگر،

سوسك ها داشتند لابه لای تخته های قایق تولید مثل می كردند،

و ما داشتیم به خانه برمی گشتیم.

(بر گرفته از وبلاگ با ستاره ها)

  آنا آخماتووا

 یازدهم ژوئن زادروز خانم آناآخماتووا شاعره روسی راپشت سر نهادیم.وقتی شنیدم احمدپوری گزینه ای از اشعار آناآخماتووا شاعره فقید روسی را ترجمه کرده باتوجه به سابقه ذهنی که از وی وترجمه های قبلیش داشتم نزدیک بود پیشداوری کنم واین ترجمه ها را نخوانم.روزگاری که پوری درسال ۱۳۸۰ برای شرکت در جلسه نقد ترجمه هایش از اشعار پابلو نرودا شاعر بزرگ شیلیایی به حوزه هنری اصفهان آمده بود ومصاحبتی داشتیم با اودر باب ترجمه هایش وی هر آنچه را که به عنوان نقد ترجمه مطرح می کردیم ویا هر بخشی را که می گفتیم به امانت ترجمه وی لطمه زده است قویا رد می کرد ومی گفت :تشخیص من این بوده است!می گفت که از سهراب سپهری پرسیده اند که در این مصراع :

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید...

شاخه نور چیست ؟وسهراب گفته است:سیگاری است که رهگذر برروی شنها می اندازد.اما من مترجم اگر بخواهم این شعر را به زبان دیگری ترجمه کنم ممکن است با این بیان آن را در نظر نگیرم!پس رعایت امانت در ترجمه شعر مفهوم چندانی ندارد.که البته من(یعنی فرهاد) با این بیا ن مخالفم.

به هر روی کتاب خاطره ای در درونم است! گزینه شعر های عاشقانه آنا آخماتووا را باترجمه احمد پوری خریدم.به جرات میتوانم بگویم کتاب بالینی من شده است.ترجمه روان احمد پوری از این اشعار باترجمه ای که از اشعار نرودا وناظم حکمت ارائه داده بود اززمین تا آسمان توفیر دارد.لحن زیبا و سعی وافر در گیرایی وتاثیرگذاری کلام توسط پوری فصل دیگری را درباب ترجمه شعر توسط وی گشوده است.

دونمونه  از اشعار آخماتووا:

۱

اودراین دنیا سه چیزرادوست داشت:

دعای شامگاهی

طاووس سفید

ونقشه رنگ پریده امریکا

وسه چیزرادوست نداشت:

گریه کودکان

مربای تمشک باچای

وپرخاشجویی زنانه.

...ومن همسر اوبودم.

۲

آری من آن جمعهای شبانه رادوست داشتم:

گیلاسهای پراز یخ برمیزی کوچک.

بخار خوش بو ورقصان قهوه

گرمای مطبوع آتش سرخ

شوخی های تند وتیز ادبی

ونگاه نخستین یک دوست

شرم آگین ووحشت زده.

                     ترجمه احمد پوری